Yürek Yakan Sözler

Eğer bir gün sevmek istersen önce kendini sev, daha sonrada istersen beni, ama beni; beni sever gibi değil kendini sever gibi sevmelisin, çünkü ben seni öyle sevdim.

Umutsuzluk en yakıcı zevktir özellikle de içinde bulunduğun durumun çaresizliğini açıkça kavramışsan!

Ama nereden bileceksin içimdeki Tanrının sen olduğunu.

Delisin derdin hep. Doğru. Hiç bir raporda sabitlenmemiş deliliklerim var benim. Hele biri vardı ki en büyüğü! Seni sevişim!

Hayatta en zor şey de; insanın, kendi kendini teselli etmek zorunda kalmasıdır.

Doktorun sorduğu fiziksel bir engeliniz var mı sorusu içime dokunmuştu nedense. Yok diyebildim, sadece kalbim kırık.

Ya durgun olmalı deniz; ya durmalı ya da kudurmalı, Sonuna kadar saplanamayacaksa hançer kınında durmalı, seven ölene dek sevilmeyecekse baştan unutulmalı.

Eğer bir gün aşkın ölürse onu doğduğu yere göm kalbine.

İçinde ayrılık geçen şiirler yazma bana kilitle cümleleri eski sandığa.

Hiçbir zaman yanında olmayacak birinin, hep aklında olması çok saçma!

Yar’la bir olamayınca, yerle bir olurmuş insan.

Sevgilisinin parası yok diye; ‘tokum’ diyen de var, ‘yokum’ diyen de!

Öyle seveceksin ki yüreğinden kimse ayıramayacak. Ve öyle birini seveceksin ki, seni gözleriyle bile aldatmayacak.

Üzerine bastığında kolaylıkla kırabileceğin bir sonbahar yaprağıyım şimdi, bir dokunsalar bin çıtırtı işitecekler yüreğimden.

Gittin. Şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza. Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana.

Avuç içlerimden yükselen o kadar çok yaralı dualar var ki. Senin merhem niyetine sürebileceğin bir ‘Aminin’ yok mu ey Yar!

Sen hep gül diyen birinin, seni ağlatması kadar koyan bir şey yok.

Şimdi gelip sana döndüm desende kusura bakma ama sehpa da unutul muş bir çay gibiyim artık soğudum!

Ağlamak, ruhun kanama şeklidir. Sargısı yok, çaresi yok, sebebi var.

Hayatta üç şeyi sevdim; seni, kalbimi, ümit etmeyi, seni sevdim, sensin diye, kalbimi sevdim, seni sevdi diye, ümit etmeyi sevdim, belki seversin diye…

Bir gün biri çıkıp ta güneşe adını buzla yazarsa, bil ki o seni benden daha çok seviyor.

Kaybetme cesareti olmayanın, gerçeği söyleme kapasitesi yoktur!

Korkuyorum! Verdiğin sözleri tutamamandan değil, bana verdiğin sözleri gün gelip de bir başkasıyla yaşamandan.

Ne yaralar kapandı ne unuta bildim ne de alıştım zamanla. Ben sana özledim diyeyim sen hala acıdığını anla.

Beklemek, kaybetmenin yarısıymış. Ben her şeyimi beklerken kaybettim.

Bir gün gelip soracaksın beni mi daha çok seviyorsun yoksa Tanrı’yı mı diye. Ben hiç düşünmeden Tanrıyı diyeceğim ve sen küsüp gideceksin.

Sana bakamıyorum sana söyleyemiyorum sana dayanamıyorum seni seviyorum ama diyemiyorum çünkü utanıyorum!

Sen en büyük sevgiyi hak edecek kadar mükemmel, herkesin sevmeyi hak etmeyeceği kadar özelsin.

Her yüreğin, bir yakanı hayallerini yıkanı vardır.

Ne sözleriyle seni etkileyene, ne de gözü hitap edene aldan. Sen, sen ol, yüreğini titretene bağlan.

Yaşamak gecenin tüm karan lığına rağmen buğulu bir cama güneşi çizebilmektir. Yaşamak direnmektir!

Bugün senin için bir şey yapmıyorsan, dün elimden geleni yaptığım içindir.

Unutsun beni demişsin, bu bana imkânsız geliyor.

Herkesin yalnızlığı kendine benzer. Benim ki biraz gürültülü biraz kalabalık ve çokça dağınık işte. Çok fazla kitap ve çok fazla boş bardak var.

Yalvarmak yerine, kaybetmeyi tercih ederim!

Nasıl unuttuysan çocukluğunu ve kırılan oyuncaklarını, kırılan kalbini de öyle unutacaksın!

Sen dün yaya sürgün bir meleksin. Ve ben seni o kadar çok seveceğim ki. Bir daha cennetine dönemeyeceksin.

Ağlamak istiyorsanız asla yapmayın. Çünkü bir yerlerde sadece sizin bir gülüşünüz için, yaşayan birileri mutlaka vardır.

Ben senin yüzüne değil ben senin o güzel saf kalbine âşık oldum benimle çıkar mısın?

Bana kalsa gökyüzündeki tüm yıldızlar yerine senin gözlerinde ışıldayan bir çift yıldızı bütün insanlara gönderirdim.

Ne seni unutmak gibi bir çaba var yüreğimde, ne de aşkımı körükleyen bir rüzgâr, ne seni görmeden durabilecek kadar güçlüyüm, ne de kaybetmeye dayanacak kalbim var.

Kader çizgimsin avuçlarımda sen okyanuslar ötesi, tuzlu suların gökkuşağı keşfedilmemiş bir adanın çiçeğisin.

Sözlerini dizelerimden çekme, dizelerime derman, yalnızlığıma mutluluk ol.

Son söz söylenmedi bu aşkta! Öldürmediysen beni içinde henüz ki yapmamışsındır bilirim, gömerken beni son kez içinden Seni Seviyorum de. İnançsız gitmesin aşkımız. Gitmesin, gitme sen, gitme aşkım.

Şimdi kalkıp hayatımı film yapsalar, sen ancak araya giren reklam olursun!

Bir rüyanın gerçeğe dönüştüğü en tatlı halisin. Günaydın sevgilim.

El ayak buz kesmiş, yürek cehennem. Ahmed Arif

Dilim “kal” demeyi bilirdi, sende kalabilecek “yüreği” görseydi.

Gözlerimin içinde bir akarsu var ki sorma. Göz kapaklarımı bir açsam yüzüm sular altında kalır inan bana.

Kaderimize ayrılan yol çok dardı, yan yana yürüyemedik.

Ruhumdaki düğümler fazlasıyla sıkı. Kimsenin onları çözecek kadar ince tırnakları yok. Bense çoktan vazgeçtim tırnaklarımı uzatmaktan.

Nasıl bir kazanç bu? Yüreğimden verirken, canımdan oluyorum!

Sevgi bir yıldızdır yanıp sönen, masmavi bir düştür gökyüzünde hiç ölmeyen, sevenlerin mumudur sevgi, eriyip de hiç bitmeyen.

Ve bazen o kadar çok ağlarsın ki boğazına oturan yumruk yüzünden hiç mi sevmedin bile diyemezsin!

Yarım kalan bir hikâyeyiz seninle. Ne sen son cümlelerini söyledin, nede ben son noktayı koyabildim.