Beni Üzenlere Sözler

Beni dışarıdan yargılayanlara söyleyecek sözüm yok; Zaten dışarıda kalmaları onlara yetiyor.

Sahne senin devam et ama sıra bana gelmesin dua et.

Bu saatten sonra ben başkası için yazarım, sen kendin için okursun!

Şerefin kadar konuş desem, ömür boyu susacak insanlar tanıyorum.

Bazı insanlar hep ‘kaptan’ olurlar, söz konusu ‘dümen çevirmek’ olunca.

Laf dedi oldu kapak, söz söyledi oldu tencereye kapak.

Senin zippon benim ateşimi söndüremez be gülüm.

Sadece gülüşümü yakala, öfkem sana ağır gelir.

Sevgimin kıymetini bilmeyeni yokluğumla terbiye ederim.

Kimseye kendimi tanıtmak gibi bir derdim, ne de kimsenin beni tanıması gibi bir lüksüm vardır. Yaşamdan kopmuşçasına kaçışlarım var insanlardan.

Hani ben kötüyüm ya senin gözünde! Hiç düşünüyor musun acaba sen kaç kuruşluk adamsın benim gözümde!

Yok, artık sana ait tek zerre bünyemde. Sen koca bir hiç oldun bende, ettiğin tek cümle ile!

Çok talibim var diyenler; sevinmeyin! Ucuz malın alıcısı çoktur.

Biz kimsenin varlığıyla var olmadık. Yokluğuyla da eksilmeyiz.

Bana yol vermeyi düşünmeden önce. Sana verdiğim yolda yürümeyi öğren.

Yalan zekâ işidir, dürüstlük ise cesaret. Eğer zekân yetmiyorsa yalan söylemeye, cesaretini kullanıp dürüst olmayı dene.

Bana kalbimdesin deme, bilirsin kalabalıkları sevmem.

Etme sırtını duvardan başkasına emanet. En kralının bile içinde vardır bir nebze ihanet.

Arkamdan konuşanların hepsi arkamda takılmaya devam etsin.

Hesabı olanlar sanmasın kapandı defterler. Tek tek yazıyorum her birini bir kenara. İyi kötü, bir gün ödenecek bedeller.

Sen benim adımı bile anamazsın. Bırak dost kalmayı sen benim düşmanım bile olamazsın.

Sevebileceğim birine benziyordun dedi. Olsun dedim, sen de insana benziyordun.

Kendini dünyalar kadar değerli zannedenlere kısa bir not: Dünya beş para etmiyor.

Aklımdan geçtin gittin, kim bilir yine kime gidiyordun.

Yaptıklarıyla küçülenler, laflarıyla büyüdüklerini sanmasın.

Laf koyup havalı bir şekilde yürümeye başladığımda dizilerdeki gibi tema müzikleri çalsa ne hoş olurdu lan.

Edebim el vermez edepsizlik edene. Susmak en güzel cevap, edebi elden gidene.

Ben Mevlâna değilim kardeş, adam ol da gel!

Dur hemen gitme! Daha ömrümü yiyecektin.

Siz benim tellerime, hangi notadan vuruyorsanız, ben o makamdan çalıp söylerim. Sıkıntı yok.

Her kahpeliği sindiremez gönlüm. Yiğittir! Vurmayı bilmez, kırmayı bilmez. Kahpeliklere gelmez. Ama kahpelik yapanı da, hiçbir şekilde affetmez!

Üzenlerin üzüldüğü vakit de gelir. Yunus Emre

Benimle kurduğun hayalleri başkasıyla yaşayacak kadar ucuzsan, ben de seni tanımayacak kadar pahalıyım.

Gidiyor musun? Git! Soytarısı terk etti diye, kralın sarayı yıkılmaz.

Kapak resmini severek aldığım kitap gibi çıktın sende; dışı güzel içi boş.

Bana arkamdan konuşulan lafı getirme. Onlar senin yanında nasıl rahatça konuşuldu onu söyle!

Dünyanın en yüksek tahtına da çıksan, yine aynı g*t ile oturacaksın.

Buğulu camlardaki sözler gibisin; yani nefesim olmadan bir hiçsin.

Ağır konuşuyorsam sustuklarıma sayın!

Eğer birisi seni aldatmışsa bu onun suçudur. Eğer o kişi seni pek çok kere aldatmışsa bu senin suçundur.

Ben sadece kaybettiklerimi özlerim. Vazgeçtiklerimi değil!

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar, sorun atlıkarıncalar değil, arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.

Kendini beğenmiş insanları severim. Hiç kimsenin beğenmediği bir şeyi beğenmek, ayrıcalıktır.

Küçük insanlar dengini büyük insanlar kendini arar! Yunus Emre